در این مقاله، ترتیب نرخ خطر در سیستم‌های ایمن-شکست با مولفه‌های مقیاس با چندین دور افتاده، تحت شوک‌های تصادفی بررسی می‌شود. ابتدا،  تحت شرایطی اثبات می‌شود که افزایش احتمالات بقای مولفه‌ها در برابر شوک‌ها، سیستم مذکور را از نظر نرخ خطر بهبود می‌بخشد. سپس نشان داده می‌شود که تخصیص متعادل تعداد مؤلفه‌ها به‌معنای بیشاندن بردار اندازه‌ها،  می‌تواند راهبردی مؤثر برای افزایش قابلیت ‌اعتماد سیستم‌های مربوطه باشد. سرانجام، تأثیر تغییرات همزمان پارامترهای مقیاس و احتمالات شوک بر ترتیب نرخ خطر در مدلی با دو نوع دورافتاده مطالعه می‌شود. همچنین به کاربردها و تفسیر یافته‌های بدست آمده پرداخته می‌شود.