در دنیای صنعتی امروز، نگهداری مؤثر تجهیزات نقش مهمی در کاهش هزینه و افزایش بهره‌وری دارد. در این مقاله، آزمون‌های نیکویی برازش مبتنی بر معیارهای اطلاع شامل آنتروپی، اکستروپی و ورآنتروپی برای ارزیابی نوع تعمیر سیستم‌های قابل تعمیر معرفی می‌شوند. این آزمون‌ها با استفاده از داده‌های سن سیستم پس از تعمیر، برازش مدل تعمیر ناقص کاهش حسابی سن از مرتبه 1  را بررسی می‌کنند. توان آزمون‌های پیشنهادی با آزمون‌های کلاسیک مبتنی بر مانده‌های مارتینگل و تبدیل انتگرال احتمال مقایسه می‌شود. نتایج شبیه‌سازی نشان می‌دهند آزمون‌های پیشنهادی در تشخیص مدل‌های تعمیر ناقص عملکرد بهتری دارند. همچنین، کاربرد آن‌ها در داده‌های واقعی خرابی خودرو نشان می‌دهد این مدل  برازش مناسبی دارد.
 

زیرساخت‌های بزرگ مهندسی مانند شبکه‌های برق، سامانه‌های ارتباطی و سامانه‌های سایبر فیزیکی در معرض شوک‌هایی با شدت و گستره متفاوت قرار دارند که در اثر وابستگی میان مؤلفه‌ها می‌توانند موجب خرابی‌های زنجیروار در کل شبکه شوند. مدل‌های کلاسیک قابلیت اطمینان عموماً با فرض استقلال میان اجزاء و شوک‌ها ساخته شده‌اند و از این‌رو در توصیف رفتار واقعی سامانه‌ها با محدودیت مواجه‌اند. در این مقاله چارچوبی جامع برای تحلیل قابلیت اطمینان شبکه‌ها در حضور شوک‌های علامت‌دار زمانی وابسته ارائه می‌شود. در این چارچوب، هر گره شبکه با فرآیندی علامت‌دار مدل می‌شود که شدت و زمان وقوع شوک‌ها را به‌صورت هم‌زمان در بر می‌گیرد و ساختار وابستگی میان مؤلفه‌ها از طریق تابع کاپولا توصیف می‌گردد. مدل پیشنهادی افزون بر وابستگی آماری، مکانیزم شکست تجمعی، تعمیر ناقص و سیاست‌های تخصیص منابع تقویتی را نیز در بر دارد.

‎‎